• تاریخ: اسفند ۲۸, ۱۳۹۶-۶:۳۳
  • شناسه خبر: 70127

“علی حبیب” احیاگر هنر سفالگری در جنوب ایران

سفالگر فعال شهرستان میناب علیرغم همه مشکلات و بی مهری های مسئولان با حرفه اش احیاگر هنر بومی و ملی جنوب کشور است. ...

به گزارش میناب جنوب، از آنجایی که هنر سافلگری و صنایع دستی ریشه در فرهنگ بومی و ملی مردمان خطه جنوب بویژه مردم شهرستان میناب دارد می طلبد مسئولین برای احیا و ترویج این فرهنگ در جامعه بکوشند تا زنگار فراموشی این صنعت کهن  از جامعه زدوده شود.

علی فخاری مشهور به علی حبیب مرد صنعتگر مینابی که همه نام و آوازه آن را شنیده اند و بارها تصاویر دیدنی او از سیمای خلیج فارس و گاهی هم شبکه های اجتماعی و سایت های خبری مشاهده کرده اند.

این صنعتگر کهنسال علیرغم همه مشکلات و بی مهری هایی که از سوی متولیان فرهنگ دوست به وی شده همچنان در ساخت سفال های گلی در شکل و نقش های مختلف یکه تاز بوده و هیچ وقت از کارش خسته و دلزده نمی شود.

توان مضاعف و پشتکار فراوان از شاخصه های این صنعتگر مینابی است،که چشم های هر بیننده ای را به خود جذب می کند.

علی، جایگاه خاصی برای فعالیت در این عرصه ندارد و تنها در کلبه حقیرانه ای که با برگ نخل های خرما و سوند های موریانه خورده درست شده به کار سفالگری مشغول است .

ای صنعتگر نیازمند یک جایگاه و بستر مناسبی است که تا کنون در پس قول های داده شده مسئولین هیچ اقدامی برای رفع مشکلات این هنر مند نامی نشده است.

وی در ساخت انواع سفال، کوزه، گدوک، گلدان، اشترکو، گشته سوز و جهله تبحر خاصی دارد، و به تنهایی روزانه بیش از ۸۰ عدد سرقلیان و انواع ظروف گلی درست می کند.

این صنعتگر، ماسه ای که از آن برای تهیه و ساخت ظروف گلی بکار می برد از اطراف کلبه خود جمع آوری می کند و پس از خمیر کردن خاک و تبدیل شدن آنها به گل پخته، شروع به ساختن انواع سفال در شکل و طرح های مختلف می کند.

دستگاهی که این صنعتگر مینابی از آن برای تهیه سفال استفاده می کند کاملا چوبی است و نیازی به برق ندارد و برای چرخاندن این دستگاه از پاهای خود کمک می گیرد، حرکت پاها بر روی صفحه ای که در پائین دستگاه قرار دارد سریع انجام می شود تا یک سفال به شکل و قالب خاصی ساخته شود.

علی فخاری تنها بازمانده صنعتگران روستای حکمی فارغ از مشکلات روزمرگی از هر انگشتش هنر می بارد،شوخ طبع و مهمان نواز است و برای اینکه بتواند شاگردانی در این عرصه تربیت کند نیازمند همت بلند مسئولان است.

صنعت سفالگری علاوه بر روستای حکمی در روستاهای شهوار و گوربند میناب به واسطه سابقه ی کهن این صنعت طرفدارانی هم دارد، سفالگران روستای شهوار هنوز به شیوه ای که از نیاکانشان آموخته اند به حرفه ی سفالگری مشغولند به طوری که  این حرفه در این منطقه پیشینه ای ۳۰۰ ساله دارد.

اگر مسئولان در جهت شکوفایی و ترویج این صنعت کهن از اقشار صنعتگر بومی منطقه حمایت کنند قطعا” آینده صنعت سفالگری این منطقه روز به روز شکوفاتر می شود.

شهرستان میناب با جمعیت ۳۰۰هزار نفر در ۹۰ کیلیومتری بندرعباس قرار دارد.

عکاس و گزارش:موسی زاهدی

انتهای پیام/

 

 

 

 

لینک کوتاه:

نام:

ایمیل:

نظر: