• تاریخ: دی ۴, ۱۳۹۶-۶:۲۹
  • شناسه خبر: 68258

یادداشت جوان مینابی؛

آب شهرمان را مدیریت کنیم هر چند راه سختی پیش روست

نه به خود رحم میکنیم نه به آیندگان حیات و ممات کشور را به شوخی گرفته ایم باور کنید آب نیست بیاییم چاره بجوییم هر چند امروز هم برای چاره جویی دیر است. ...

به گزارش میناب جنوب، یکی از شهروندان مینابی یادداشت خود را پیرامون صرفه جویی بهینه در مورد آب یادداشت خود را در اختیار ما گذاشت این شهروند در یادداشتی نوشت:باید بدانیم و عمل کنیم آب نباشد قحطی خواهد بود مایه ی حیاتی که هم سیاسی است هم اقتصادی و هم اجتماعی و فرهنگی به یاری سرزمینمان میراث گرانبهای نیاکانمان بشتابیم

وقتی از سدهای غیر کارشناسی گفته می شود کمتر کسی از عمق فاجعه رخ داده خبر دار است. سدهایی که تنظیم فشار هوا را به هم ریخته اند و به تبع آن باعث شرجی شدن غیر طبیعی هوا در مناطق اطراف و همچنین نازایی ابرها در فصول بارندگی شده اند. مگر نه اینکه کشور ما تا حدود ۲۰ سال پیش بارندگی های متناسب خود را داشته است و خشکسالی های پی در پی و کم بارشی های دو دهه اخیر حاصل دخالت های بی مورد در طبیعت بوده است.

رودهایی که در چرخه و اکوسیستم آب و هوا نقش بدون انکار داشته اند، امروز یا خشک شده اند و یا در معرض نابودی اند و این روند ادامه دار از ایران و دشت های سرسبز آن چیزی جز فرسایش خاک و نابودی مراتع و تبدیل کشور به یک بیابان تهی، چیز دیگری برجای نخواهد گذاشت.

در بخش کشاورزی کمترین نظارت و مدیریت کارشناسی صورت گرفت در حالی که از ذخایر آبی میتوانستیم با سیستم مدرن و مکانیزه و عدم هدر رفت منابع آبی، این چالش را تا حدودی ساماندهی کنیم.

ما حتی محصولات کشاورزی خود را از جهت ضرورت نیاز جامعه و صرفه اقتصادی طبقه بندی نکرده ایم. محصولاتی که فروش و صادرات وزن تقریبی یک کیلو از آن حتی قیمت ۲۵% آب مصرفی خود را پوشش نمی دهد اما به علت عدم فرهنگ سازی و تفهیم کشاورزان همچنان اصرار بر کشت و کار آن داریم.

از دشت های کدام شهرها نام ببریم که عمق چاههای حفاری آب از ۱۵ متر امروز به ۳۰۰ متر رسیده است و درد آور است آنکه حتی منابع آبی استراتژیک زیرزمینی ما در معرض خشکی کامل رسیده است..

گاها برخی به نظر خود چنین فکری دارند که در سال گذشته بارش های مناسبی داشته ایم و اینچنین نیست و همچنان بر رویه غلط مصرفی خود اصرار دارند. اما اینگونه فکری ندارند مصرف سال های گذشته چندین برابر بارش ها بوده است؟ چند درصد این بارندگی ها جذب منابع زیرزمینی می شوند؟ تبخیر آب کشور ما چند برابر میانگین جهانی است؟ منابع آبی زیرزمینی در حال استفاده حاصل ذخیره طبیعت در چندهزار سال بوده است؟ چرا کسی قضیه را جدی نمی گیرد؟

چگونه بگوییم چندین روستای آباد و دارای درختان ثمرده چند صد ساله امروز خالی از سکنه شده اند و درختان آن خشک و نابود گشته است.چندین روستای دارای حداقل ۱۰۰۰ نفر جمعت امروز با تانکر آب شرب آنها تامین می شود.

نگاهی کنیم بر فروچاله های میناب استان هرمزگان از بهشت سرسبز جنوب کشور جهنمی ساخته است از نخل های سرافتاده.در کنار آن صنایعی در برخی شهرهای دشت مرکزی با اقدامات و زد و بندهای سیاسی به راه افتاد که نیاز مبرمی به آب داشت و برای تامین این آب، احداث سدهای متعدد صورت گرفت. نتیجه کاملا مشخص است خشکیده شدن رودها و دریاچه های آن مناطق.

هموطنان گرامی، با صرفه جویی مصارف شخصی و خانگی تنها یک لیتر در روز میتوانیم برای نجات کشور از یک فاجعه بدتر از جنگ، کمک حالی بزرگ و نقشی بسزا داشته باشیم. شاید سوالی برایتان پیش آید که چگونه و پاسخ این است که هر ایرانی از این پیشنهاد استقبال کند سرانه صرفه جویی روزانه چیزی بالغ بر ۸۰ میلیون لیتر می شود.

هم میهنان؛ دل خود را برای آیندگان این مرز و بوم بسوزانید. فردا در مورد ما چه قضاوتی خواهند کرد؟ وقتی آب تمام شود دیگر تمام شده است. دیگر راه چاره ای نیست. دیگر ناله واحسرتا و پشیمانی کاری از پیش نخواهد برد. اگر این را از مردم حاشیه نشین زنده رودهای خشکیده امروز بپرسید حتما برایتان خواهند گفت.

آب شهرمان را مدیریت کنیم،هر چند راه سختی پیش روست اما نگذاریم دیگران حیات آیندگانمان را به یغما ببرند هر چند که لوله های برداشت آب در حاشیه خیابان های شهرمان نشانه ای از ربودن حیات زندگانیمان به ما هشدار می دهد.

یادداشت:محمدجواد ابراهیمی

انتهای پیام/ز

لینک کوتاه:

نام:

ایمیل:

نظر: